چراغها را من خاموش میکنم

به هر زور و ضربی تلاش کردم کرکرۀ وبلاگم را بالا نگاه دارم. چراغکی برافروزم در این کنج خلوت مجازی برای خاطر دل خودم. برای وصل ماندن به سالهای جوانی. گاهی بیتی. گاهی جملهای. گاهی حسی. به ایما. به اشاره. اما تعارف که نداریم این وبلاگ همان چندسال پیش تمام شد کارش. مثل وبلاگهای دیگری که چراغشان یکی یکی خاموش شد. من هم نوشتن چندین سال است از سرم افتاده. خاصه وبلاگ نوشتن. اگر بنویسم که نمینویسم در تلگرامم خواهد بود: کژمژ. کتابی اگر بخوانم، آهنگی اگر گوش دهم، چیزی به چشمم اگر خوش بیاید، آنجا همخوان میکنم. .

https://t.me/KajMajj