...دل م می نویسد

نوروز باستانی است. بهار دلکش از راه رسیده و دل نمی‌داند بجا باشد یا نه.هنوز جوانم. هنوز زیبام و جذابیت‌های خودم را دارم. شاید نه مثل قبل که خب، طبیعی است. هنوز میل به یادگیری و خواندن و زندگی کردن در من زبانه می‌کشد. کتاب می‌خوانم. فیلم می‌بینم. فکر می‌کنم. دوست می‌دارم. دوست داشته می‌شوم. فکر می‌کنم. خسته می‌شوم. کم می‌آورم. می‌دوم. می‌افتم. برمی‌خیزم. فکر می‌کنم. بزرگ شدن سخت است و شیرین. شیرینی‌اش از جنس فهمیدن است. انگار مِه نوجوانی فرونشسته است و می‌شود در پرتو بزرگ شدن، واقعیت اشیا و افرا...

یه جوری سال ها پشت سر هم بدوبدو میرن و میان که انگار چه خبره. سال نود و پنج خیلی عجله داشت که بیاد. خیلی عجله داره که طی بشه. امروز یه جوری شونزدهم فروردین نود و پنج ه کهباورم نمیشه.امیدوارم اشتباهاتمون در این سال به صفر میل کنه و خوشی ها و موفقیت هامون به بی نهایت. دلم چقدر برای قدیمای وبلاگستان تنگ شده. دوستان من کجا هستند؟ روزهاشان پرتقالی باد....

ز هر مو احتیاجت گر کند فریاد لب مگشا بیدل دهلوی ...

از روی ظاهر آدما نمیشه قضاوت کرد. از درونیات واحساسات آدما فقط اونقدرشو میدونیم که از ما پنهان نکردند. گاهی فکر میکنم چه خوبه که مردم دانههای دلشان پیدا نیست....