فراسیر

پیش میآید که آدم در کنار همۀ محافظهکاریها و حواسجمعیها و خود را عقب کشیدنها، یک بار هم دل به دریا بزند و خطر کند و نترسد. آن بیباکی آن لحظه برای من ستودنی است، آن حسی که فرد را به جلو هل میدهد و تشویق و تهییجش میکند. گیرم دوباره شرایط جوری شود که آدم مجبور شود به محافظهکاری و پا پس بکشد و بخزد توی لاک همیشگی خودش. خب یک سیب تا میآید به زمین برسد هزار چرخ میخورد.